Praca socjalna z alkoholikami i narkomanami wiąże się z odmiennymi problemami niż w przypadku osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życowej np. w wyniku utraty pracy. W przypadku zjawiska alkoholizmu i narkomanii wymaga się od praconwika socjalnego zrozumienia zarówno choroby, jak i chorej osoby. Jeżeli pracownik socjalny nie jest w stanie zaakceptować alkoholików lub narkomanów, nigdy nie odniesie sukcesów w pracy z nimi. Obie te grupy przeczulone są na swoim punkcie, mają poczucie niskiej wartości, doznali odrzucenia ze strony najbliższego i tego samego spoedziewają się po pracownikach socjalnych. W pracy socjalnej z alkoholikami i narkomanami musi przeważać świadomość, że nawroty uzależnienia u alkoholika i narkomana wcale nie oznaczają niepowodzenia terapii. Dość istotne jest, aby pracownik socjalny wzbudził w kliencie poczucie akceptacji w taki sposób, aby mógł on pokonać bariery na drodze do przyjęcia pomocy. Praca socjalna w przypadku zjawiska alkoholizmu i narkomanii dąży również do modyfikacji otoczenia tak, aby klient mógł zmienić przyzwyczajenia równocześnie z odrzuceniem alkoholu bądź narkotyków.