W pracy socjalnej dyskrecja stanowi fundament kontaktu z klientem. Nie jest możliwe, aby pracownik socjalny udzielał fachowej pomocy nie zachowując dyskrecji. Podopieczny, który jest objęty pomocą pracownika socjalnego musi liczyć z jego strony na uszanowanie swojej prywatności, tajemnicy, intymności. Zaufanie ze strony podobiecznego jest możliwe tylko wtedy, jeżeli jest on w pełni przekonany, że nie odniesie szkód w wyniku własnej szczerości. Osoba szukająca pomocy, zwierzająca się z wielu sytuacji (również tych krępujących i wstydliwych) musi wierzyć, że pracownik socjalny zachowa te informacje dla siebie i nie będzie ich upubliczniał. Praca socjalnia stawia sobie za cel ochronę i szacunek względem sfery osobistej potrzebującego. Wykroczenie poza zasady etyki pracy jest tym większe, im bardziej sprawy, które tak bezkrytycznie nagłaśniamy dotyczą podopiecznego w sferze fizycznej, psychicznej, emocjonalnej lub duchowej. Praca socjalna jako fachowa profesja niosąca pomoc drugiemu człowiekowi jest tak oczywista, że potrzebującemu nie powinno nawet przejść przez myśl, że pracownik socjalny może potraktować przekazywane przez niego informacjnie w sposób niepoufny, rozpowszechniając je w otaczającym środowisku.