Metody w pracy socjalnej możemy podzielić na: metody działań społecznych (metoda grupowa, metoda indywidualnych przypadków, metoda środowiskowa) oraz na metodę normatywno-celowościową. Rozpatrując metody działań społecznych, ważne miejsce zajmuje tu metoda grupowa, której celem są działania z małymi grupami ludzi, polegająca na zmianie niekorzystnego zjawiska poprzez stymulację grupy. W pracy socjalnej metoda indywidualnych przypadków skupia się na badniu losów konkretnych jednostek lub ich rodzin w celu opracowania właściwej diagnozy pozwalającej na skuteczną terapię. Metoda środowiskowa, nazywana również wspólnotową bądź społeczną jest najmniej dopracowana spośród wymienionych metod. Skupia się ona głównie na konkretnych, życiowych problemach danej grupy społecznej, środowiska. W metodzie środowiskowej istotną rolę odgrywają relacje między członkami grupy społecznej i ich otoczeniem. Praca socjalna uwzględnia również metodę normatywno-celowościową polegającą na opisie badanego zjawiska (problemu), odniesieniu badanego zjawiska do obiektywnych norm moralnych lub norm społecznie akceptowanych oraz na ustaleniu kierunku (celu) działań społecznych lub wychowawczych.