Praca socjalna zmusza do podjęcia komunikacji między pracownikiem socjalnym a osobą, która znalazła się w trudnej sytuacji życiowej wymagającej interwencji. Ludzie porozumiewają się nie tylko przy użyciu wspólnego języka narodowego, ale również za pomocą symboli. Komunikacja niewerbalna występuje zarówno poprzez wymianę symboli oraz dzięki: mimice, w gestach, modulacji głosu, sposobów ubierania się. Pracownik socjalny powinien posiadać wiedzę z zakresu kategorii ekspresji niewerbalnej. Dzięki bacznej obserwacji jesteśmy w stanie odczytać z mimiki twarzy 6 rodzajów emocji: miłość/szczęście/radość, zdziwienie, strach/cierpienie, gniew/wściekłość/zdecydowanie, niesmak/wstręt, leckeważenie/pogarda. Gestykulacja, ton głosu, operowanie przestrzenią, wzrok – należą do kategorii ekspresji niewerbalnej. W pracy socjalnej wszystkie te elementy są pomocne w dostarczeniu informacji na temat sytuacji fizycznej, emocjonalnej, psychicznej lub duchowej w jakiej obecnie znajduje się podopieczny. Stosunek między pracownikiem socjalnym a klientem nie powinien naruszać norm etycznych poszanowania godności klienta oraz nie utrudniać partnerskiej komunikacji.