Praca socjalna w swoim obrębie uwzględnia zasadę indywidualizacji i typizacji świadczeń. Obie te zasady wykształciły się z idei świadczenia pomocy społecznej. W wyniku ewoulacji zmieniło się podejście do spraw pomocy społecznej, ze spontanicznej, często o charakterze filantropijnym i charytatywnym. Wzrost beneficjentów i zapotrzebowanie na świadczenia wymusiły chociażby częściową typizację świadczeń społecznych oraz stawiały na porządku dziennym potrzebę prawnego uregulowania świadczeń społecznych. W pracy socjalnej typizacja świadczeń ograniczyła zasadę indywidualizacji. Zasada indywidualizacji ma zastosowanie obecnie, ponieważ to właśnie ona odróżnia pomoc społeczną od ubezpieczeń społecznych, w których rodzaje świadczeń są ściśle określone przepisami prawa i zależne od zdarzenia losowego. Wypełnienie celów pomocy społecznej, aktywizowanie beneficjentów – to działania, które umożliwia indywidualizacja świadczeń. Reasumując, praca socjalna, w wyniku zwiększającej się liczby beneficjentów zmuszona jest do typizacji świadczeń. Jednak w pierwszej kolejności zawsze pracownik socjalny przeprowadza wywiad środowiskowy.