Praca socjalna jest jedną z naturalnych możliwości wejścia do rodziny. Oferta pomocy w rozwiązywaniu problemów rzadko spotyka się z odmową. Rodzina gotowa do przyjęcia pomocy z zewnątrz, miała zapewne wcześniej wiele negatywnych doświadczeń z pracownikami socjalnymi. Pracownik socjalny nie powinien (udzielając pierwszej pomocy) stawiać jakichkolwiek warunków wstępnych wobec potrzebującej rodziny. Zadaniem pracy socjalnej w takich przypadkach jest w pierwszej kolejności pomoc w załatwieniu spraw bieżących takich jak: załatwienie zasiłku, spraw mieszkaniowych, opieki dla dzieci, poprawienie relacji z sąsiadami. Członkowie rodziny objęci pomocą powinni mieć możłiwość decydowania o swoich sprawach. Pomoc oferowana przez pracownika socjalnego przyjmowana jest wtedy bez żadnego oporu. Przekonanie o zainteresowaniu sprawami rodzinnymi i otwartości na jej problemy zbliża do realizacji zamierzonych celów założonych. Praca socjalna nie skupia się nad współpracą z pojedynczym delegatem rodziny, ponieważ nie prowadzi to rozwiązywania jej problemów, a może jedynie pogłębić poczucie osamotnienia, izolacji i niezrozumienia pominiętych członków rodziny.