Praca socjalna realizuje indywidualny program wyjścia z bezdomności. Zawierany zostaje kontrakt między pracownikiem socjalnym a osobą bezdomną. W pierwszej kolejności ustalane są wszelkie działania pomocowe. Pracownik socjalny wypełnia kwestionariusz wywiadu środowiskowego odnoszący się głównie do sytuacji kryzysowych w życiu jednostki oraz stwierdzenia braku mieszkaniach i środków do życia. W pracy socjalnej wielokrotnie można zauważyć poczucie beznadziejności, osłabienie motywacji osoby bezdomnej. Takie odczucia znacznie osłabiają potencjalne możliwości i chęci do podejmowania trudu zdobywania i realizowania określonych celów. W pracy socjalnej z osobami bezdomnymi należy mieć na uwadze, że występuje u nich efekt negatywnego uczenia się. Efekt ten polega na przenoszeniu negatywnych doświadczeń z przeszłości na obecne i przyszłe wydarzenia. Bezdomni zamiast dążyć aktywnie do pokonywania trudności zakładają, że i tak nie będą w stanie ich pokonać. Pracownik socjalny spotyka się z sytuacjami, w których osoba bezdomna z powodu poczucia braku celowości rezygnuje z udzielanej jej pomocy.